Արցախի պետական համալսարան
    Հարցազրույց նկարիչ և քանդակագործ Լավրենտ Ղալայանի հետ - Պարոն Ղալայան, ինչպե՞ս  է սկսվել  Ձեր ստեղծագործական ուղին, ի՞նչը հիմք հանդիսացավ այդ ուղղությամբ աշխատելուն: - Դեռևս դպրոցական տարիներից զգում էի, որ ինչ-որ ջիղկա մեջս , սակայն չկար մասնագետ , ով ուղղություն տար ինձ: Հիշում եմ՝ առաջին դասարանում էի, երբ նկարչության ուսուցչուհիս (ի դեպ՝ Ջալալյանների տոհմից էր) ասաց ինձ ` տղա ջան, տաղանդ ունես: Սկզբում չէի հասկանում՝ ինչ է ասում , հետո քրոջս հարցրեցի , նա ասաց՝ տաղանդը արտակարգ երևույթ է մարդու մեջ, որը պետք է վերարտացոլվի: Այդպես էլ սկսեցի աշխատել այդ ուղղությամբ:
Երջանիկ է այն սերունդը, ով իրեն հոգով ազատ և անկախ է զգում, ում հայրենիքը, թեև լեռների մեջ ծվարած մի փոքրիկ կղզյակ, ազատ է ու ինքնիշխան։ Մենք այսօր, իրոք, երջանիկ սերունդ ենք, քանի որ հաղթանակած իրականության մեջ ենք ապրում: Մեր սերունդը ազատատենչ, հաղթանակած ու անկախության սերունդ է:
    Փետրվարի  19-ը  նշանավորվեց  մի  խումբ   գրքասերների   համար. իրականություն  դարձավ  վաղուց  փայփայած   երազանքը` բացվեց  ‹‹Գրոց տուն››  գրական  ակումբը:
  Ես ուզում եմ պատմել ազգային պարի մասին,  որ  բացահայտեք մի ուրիշ ու սիրուն աշխարհ, որն ինչքան իմն է, այնքան էլ ձերն է: Ուզում եմ պատմել այն մասին, թե ինչպես հարստացա մի օր, որ գնաք ու հարստանաք դուք էլ:
          Դեկտեմբերի 9-ին ԱրՊՀ ՏՄՄ և հոգեբանություն 1-ին կուրսի ուսանողներս, կուրսղեկ Ռոզա Աղաջանյանի գլխավորությամբ, այցելեցինք Ստեփանակերտի 9-րդ դպրոց և կազմակերպեցինք դաս` սահմանափակ կարողություններով օժտված երեխաների հետ հաղորդակցման նպատակով:
    Հեռու ես Ստեփանակերտից, ամենաճիշտ հեռուն իմ կյանքում, որովհետև գալ-գնալու ժամանակ եմ հասցնում մտածել...Իմ մասին: Հեռու ես ու ամենամոտն ես ինձ: Հեռու ես, ու էդպես ճիշտ է երևի:  Գիտե ՞ս, Ստեփանակերտում՝ իմ փոքրիկ բնակարանի  պատուհանից վաղ առավոտյան կարմիր, սիրուն է արևը, սակայն  էլի հեռու է, այնքան, որ ջերմացնում է փողոցն ու ձեռքերը, բայց ոչ սիրտը: Ուրիշ է: Իմը չէ: Իսկ  դու ամբողջությամբ իմն ես: Իմն է քո Թարթառը, լեռներդ, պատմությունդ: Իմ ազատությունն ես դու, իսկ ես տերն եմ քո ազատության արդեն 17 տարի: Իմ սիրուն, իմ սիրած գյուղ՝ Բրաջուր:
    Նոյեմբերի 11-ին Շուշիի Կերպարվեստի թանգարանում տեղի է ունեցել  սիրված երգիչ, երգահան Վահագ Ռաշի (Վահագ Ռուշանյան) «Աշնան քամի» խորագրով  համերգը: Համերգին ներկա էին նաև  Վահագ Ռաշի հայրն ու քույրը` ջութակահարուհի Լիլիթ Ռուշանյանը. վերջինս երեկոյի ընթացքում կատարել է իր գործերից մի քանիսը։
      Այդքան էլ հեշտ չէ և´ լինել ուսանող, և´ միաժամանակ աշխատել։ Նորբրաջուրցի (գյուղ Շահումյանի շրջանում) Արաքսյա Միրզոյանը, ով սովորում է Արցախի պետական համալսարանի լրագրության բաժնի երկրորդ կուրսում, պարի խմբակ ունի. բոլոր ցանկացողներին նա ազգային պարեր է սովորեցնում։
      Ցանկացած մասնագիտության համար շատ կարևոր է փորձը: Առավել ևս լրագրող դառնալու համար, միայն մասնագիտական կրթությունը բավարար չէ: 
-Մամ…մամ...,-փոքրիկը, բարձրաձայն ծիծաղելով, վազում է դեղնավուն թիթեռնիկի հետևից: Քիչ հեռու  նստարանին նստած երիտասարդ մայրիկն ուշադիր հետևում է փոքրիկ տղայի անսահման երջանիկ պահերին, ու ինքն էլ ծիծաղում իր մանկան վարակիչ ծիծաղով` սրտի տակ պահելով ևս մեկ ապագա արցախցու: Նրանցից քիչ հեռու, գարնանային գայթակղող արևի տակ նստած է մի ալեհեր ծերունի` ուշադիր հայացքով, սպիտակ, մեղմ քամուց մի քիչ քնձռնած մազերով, գլխին մի հնամաշ գլխարկ, բեղերը փոքր -ինչ դեղնած, երեսն էլ անխնա պատված տարիների թողած կնճիռներով:
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20