Արցախի պետական համալսարան
Աստղիկ Բաբայանը սովորում է ԱրՊՀ «Պատմության և իրավագիտության» ֆակուլտետի «Իրավագիտություն» բաժնի 1-ին կուրսում։ Հասարակական կյանքում դրսևորում է բավական մեծ ակտիվություն` մասնակցելով թե՛ համալսարանի, թե՛ հասարակական կազմակերպությունների կողմից կազմակերպված միջոցառումներին:  Նրա ստեղծագործական ներաշխարհում հայրենի եզերքն է: Նա անկեղծ է իր գրվածքներում, հանդգնում է տողի միջոցով գրկել սիրելի հայրենիքը` մի վերջին կարոտով... Եվ հենց այդ կարոտն է, որ երիտասարդ աղջկա ներաշխարհը տակնուվրա է անում։ Արցախյան երրորդ պատերազմի ժամանակ հայրենի գյուղը կորցնելուց հետո նա միայն մտովի է կարողանում քայլել այն ճանապարհներով, որոնք դարձել էին հարազատ ու անչափ սիրելի։ Դեռևս դպրոցական տարիներից է Աստղիկը սկսել գրական առաջին փորձերը։ Գրականության հանդեպ նրա հետաքրքրությունների ապացույցն են ավագ դպրոցի բազմաթիվ ձեռքբերումներ` հայ գրականություն առարկայի օլիմպիադաներից, ասմունքի և շարադրության մրցույթներից։ 2019 թվականին հայ գրականություն առարկայի օլիմպիադայում արժանացել է 1-ին, իսկ 2020 թվականին ` 3-րդ կարգի դիպլոմների։ Հատկապես մեծ է հետաքրքրությունը հայագիտական առարկաների նկատմամբ։ 2019 թվականին հայագիտական 8-րդ օլիմպիադայում արժանացել է 1-ին կարգի դիպլոմի։ Նրա համար գրականությունը ապրելակերպ է։ Ձեզ ենք ներկայացնում Աստղիկ Բաբայանի ստեղծագործություններից.
ԱրՊՀ  ուսանողական  խորհուրդն ու  գիտական  ընկերությունը  նոր  ուսումնական  կիսամյակից  վերսկսել  են  իրենց ակտիվ գործունեությունը՝  նպատակ ունենալով խթանելու համալսարանի   ուսանողական  ու  գիտական կյանքի  աշխուժացմանը: ՈՒԽ  և  ՈւԳԸ նախագահության կողմից արդեն իսկ մշակվել է ուսումնական տարվա գործունեության ծրագիրը՝ նախատեսելով տարաբնույթ միջոցառումներ։ Սահմանվել է ընդհանուր ծրագրերի պլանը՝ մասնավորեցնելով նաև առանձին ֆակուլտետներինը։
Մանկավարժության  և  սպորտի  ֆակուլտետի   ուսանողական  գիտական ընկերության  հերթական  նախաձեռնությամբ  ֆակուլտետի  տարբեր  կուրսերի  հետ  կազմակերպվել  է  ինտելեկտուալ  խաղ-մրցույթ: Ֆակուլտետի  դեկան  Շ. Այդինյանը, ողջունելով  ներկաներին, նշեց,  որ  ֆակուլտետի ուսանողները  նմանօրինակ  միջոցառումների   երկարատև  փորձ արդեն  իսկ  ունեն,  միշտ  էլ  մեծ  ոգևորությամբ  և  պատասխանատվությամբ   են  մասնակցել  թե՛  ներֆակուլտետային, թե՛  համալսարանական  փուլերին:
Ես ընկերացա նրա հետ, երբ  առաջին անգամ սկսեցի բառեր արտաբերել: Նա ամուր կառչեց ինձնից` առանց անգամ մտածելու, որ կարող է հեռանալ, և առանց կասկածելու  իմ` նրանից հեռանալուն: Ես առա նրան իմ մեջ` առանց հասկանալու, թե ով է նա: Տարիներ անցան, էլ ավելի կապվեցի նրա հետ, իսկ նրա` ինձ հետ ունեցած կապվածությունը մնաց անփոփոխ. նա, անշուշտ, առանց ինձ չի կարող ապրել:  Որքան մեծացա, այնքան ավելի լավ հասկացա, թե  ինչ է նա իրենից ներկայացնում...Նա այն է, ում պետք ենք ես ու դու օդ ու ջրի պես, և նույնկերպ էլ նա է մեզ պետք...Չէ, չի կարող նա առանց մեզ:
Մայրենի լեզվի միջազգային օրվա առթիվ ակադեմիկոս Ս. Աբրահամյանի անվան հայոց լեզվի ամբիոնը հայտարարել էր «Լավագույն ստեղծագործող» անվանակարգով շարադրությունների մրցույթ: Մրցույթում հաղթող է ճանաչվել «Հայոց լեզու և գրականություն» 2-րդ կուրսի ուսանողուհի Տաթևիկ Ղահրամանյանի աշխատանքը: Հավերժությամբ բյուրեղացած լեռներս ձայնիդ ամբարված արձագանքներն են հնչեցնում եկեղեցու անդուլ ղողանջող զանգերի պես։ Մատուռն առանց զանգի մատուռ չէ։ Հնչյուններդ ցնցում են լեռները, փարվում ժայռեղեն դեմքին և օծում նրանց հայկականությամբ։
Պատերազմում բոլորս ենք մեռնում, այն ո՞վ է ասել, թե այսքան կամ այնքան մարդ մահացավ: Պատերազմում մենք բոլորս ենք մեռնում. մայրը մեռնում է ինչ-որ ժամանակ, երբ լսում է, որ որդին է մահացել, քույրը մեռնում է, երբ լսում է, որ հայրը վիրավոր է, հաշմանդամ տղան մեռնում է, երբ իրեն  առանց ոտքերի է տեսնում, կինը մահանում է, երբ լսում է, որ ամուսինը գերի է ընկել, տատիկը տեսնում է իր առյուծ որդու դիակը. և ի՞նչ է դա, եթե ոչ մեռնել։
Լուսաբացին, որ արևն իր շողերը նոր էր դուրս հանում, որ երկինքը ջինջ ու պարզկա էր, մենք չէինք էլ կարող պատկերացնել, որ այդ հանգստությունը մի վայրկյանում անհետ կկորչի, քաղաքի տարբեր մասերում կփլվեն շենքերը, ու մենք, մեր կամքից անկախ, արտասվող աչքերով ու տագնապահար սրտով, կհեռանանք հայրենիքից:
2020թ. սեպտեմբերի 27-ին Արցախի Հանրապետության դեմ սանձազերծված պատերազմի առաջին իսկ պահից ԱրՊՀ տղա ուսանողները, կիսատ թողնելով բոլոր պարապմունքները, շտապեցին առաջնագիծ` իրենց նպաստը բերելու հայրենիքի պաշտպանությանը: Այդ առաջիններից մեկը «Լրագրություն» 4-րդ կուրսի ուսանող Հայկ Ավանեսյանն է, ում հետ պատերազմական օրերի, զգացողությունների մասին զրուցել է Մանե Գաբրիելյանը:
Համավարակի հետ կապված երկար դադարից հետո ԱրՊՀ-ում  սեպտեմբերի 1-ից կրկին հնչեց զանգը` ազադարարելով դասընթացների մեկնարկը ոչ հեռավար, կենդանի ուսուցման ձևաչափով: ԱրՊՀ առաջին կուրսեցիների համար զանգը նաև կյանքի նոր փուլ ազդարարեց: Իրենց տպավորություններն ու բարեմաղթանքներն են մեզ հետ կիսել  մեր առաջին կուրսեցիները.
-Իսկ մթության մեջ պատկերներ երևո՞ւմ են: -Պատկերները, երևի թե, միայն մթությանն են ընկեր: -Իսկ ինչպե՞ս պատկերացնեմ, մայրի´կ: - Զգա, որ դու մենակ ես մթության մեջ, փակիր աչքերդ ու մոռացիր իմ այստեղ լինելու մասին ... Դադար...խորը շունչ ու դողացող ձայն... -Անտանելի է, մայրի´կ, մթությունը, քո` իմ կողքին չլինելը,  ես մեր արևն եմ ուզում:
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21